Aguda en de legende van Nazaré

Op één van de eerste dagen van de vakantie hebben we een wandeling gemaakt naar het nabijgelegen dorpje Aguda, Arcozelo ten noorden van Espinho. Via het houten vlonderpad langs de kust is het plaatsje in ongeveer een half uur lopen te bereiken. Met de auto is het slechts 10 minuutjes.

We hadden hier het weinig spectaculaire aquarium bezocht en zijn daarna wat gaan eten. Sindsdien gaan we graag terug naar Esconderijo, het restaurantje dat we ontdekt hebben. We genieten er van uitzicht op de baai en uitstekend eten voor een vriendelijk Portugees prijsje.

Het uitzicht op de baai met het rood-witte baken is met name tijdens zonsondergang interessant. Ik heb niet nagelaten hiervan te profiteren met mijn camera.

De laatste dag van onze vakantie besluiten we weer naar Esconderijo in Aguda te gaan. Als we er aankomen blijkt er heel wat aan de hand in het dorpje. Zagen we al eerder in Espinho en natuurlijk Feira dat de Portugezen wel van feestvieren houden in de zomermaanden, in Aguda vieren ze het Festa do Senhora de Nazaré.

De straten zijn versierd met lichtjes en er staan kraampjes met koopwaar. De kerk is versierd en muziek klinkt door de speakers. Er staan diverse kermisattracties. Een treintje met kleurrijke autootjes kan op veel enthousiasme rekenen van Sam en Finn, die hier ontelbare rondjes in hebben gereden.

De legende van Nazaré verhaalt over Dom Fuas Roupinho, die in 1182 met zijn paard verdwaalde in een dichte mist bij de Portugese kust, toen hij achter een hert aanzat. Hij reed bijna een afgrond in maar werd door een wonder gered. Op de plek van het wonder vond hij een kistje met relikwieën, waaronder een klein houten beeldje van Maria. Dit beeldje zou uit het heilige land afkomstig zijn en nog door timmerman Jozef zelf gemaakt ten tijde van de geboorte van Jezus, wat het het oudste beeldje maakt dat door christenen wordt vereerd.

Dit hele verhaal speelde zich af 100 kilometer ten zuiden van Aguda, maar dat maakt natuurlijk helemaal niets uit. Het is een goede gelegenheid om een feestje te vieren. Het hele dorp doet eraan mee. Zo maken we een passend einde mee van een heerlijk verblijf in Portugal.

Bosbranden in Portugal

Ten tijde van onze vakantie nabij Porto, zijn er in Portugal enorme bosbranden aan de gang, die ontstaan zijn door aanhoudende droogte in combinatie met een stevige wind. Hoewel de branden zich voornamelijk voordoen in het zuiden in het Algarve gebied, zijn er ook bosbranden gemeld in het oosten van Portugal. Wij kregen een waarschuwing via SMS.

Gelukkig hebben wij verder niets gemerkt van de branden. Maar het geeft te denken dat de Portugese overheid er zo weinig aan kan doen. Meer dan 61 mensen hebben al de dood gevonden in de vlammenzee en ze zijn nog steeds niet geheel geblust.

De effecten zijn dramatisch, zoals deze video laat zien. Je kunt niet anders dan stil worden van zo’n natuurramp, die zich nota bene vlakbij afspeelt.

Met een Tuk Tuk door Porto

Porto is een echte wereldstad, die je niet in één dag gezien en beleefd hebt. We hadden de vorige keer langs de Douro gelopen en gezien dat er tuk tuks rondrijden. Dat leek ons wel wat.

Ik heb tuk tuks ook weleens in andere steden zien rijden. Meestal maakte het op mij een kolderieke indruk. Zoals de segway. Leuk bedacht, maar behalve in Bangkok waar ze zijn uitgevonden nergens echt praktisch. Zo niet de tuk tuks in Porto. Deze stad lijkt eveneens gemaakt voor tuks. De aangename temperatuur, de smalle straatjes, het hectische verkeer en de grote hoogteverschillen maken het een genot om in een tuk te zitten.

We lopen vanuit het centrum naar de tuk-opstapplaats vlakbij station São Bento en boeken een tochtje voor een uur. Onze tukchauffeur blijkt een Venezuelaan te zijn die in Porto studeert en enorm veel over de stad weet.

Enthousiast vertelt hij ons alle hoogtepunten en eigenaardigheden die we tegenkomen onderweg. We komen wel wat leuke dingen te weten. Bijvoorbeeld dat ze tussen twee kerken het kleinste huisje van Porto hebben gebouwd, omdat de reglementen destijds voorschreven dat er nooit twee kerkgebouwen naast elkaar mochten staan.

Hij vertelt verder dat het aangezicht van gebouwen in Porto beschermd is. Dat is een goede zaak, maar heeft curieuze gevolgen. Sommige gebouwen, waarvan we een aantal voorbeelden zien, zijn totaal gesloopt op de gevel na. De nieuwe gebouwen zullen worden opgetrokken achter een oude gevel.

Hij is ook geïnteresseerd in Nederland. Zo wil hij het gerucht checken dat we in Nederland tunnels en bruggen bouwen speciaal voor dieren. Wij kunnen dit bevestigen. Dit vind hij iets wonderlijks, maar hij neemt aan dat overstekende dassen en egels ook gevaarlijk voor automobilisten kunnen zijn. We laten we hem maar in die waan. Want hoe leg je uit dat we miljoenen aan dierenwelzijn spenderen aan iemand die uit een straatarm land komt waar je met een maandsalaris nog net een blik tonijn kunt kopen?

Dit overwegend, rijden we langs de bekende boekenwinkel waar J.K. Rowling veel inspiratie uit haalde voor haar Harry Potter reeks. De rij staat tot drie straten verder. Die slaan we dus maar over.

De elektrische tuk rijdt moeiteloos door de smalste straatjes en overwint de meest steile hellingen. De kinderen genieten net als wij met volle teugen van de tocht, al vind Finn het zo spannend dat hij in slaap valt.

Halverwege brengt de chauffeur ons naar een verbluffend mooi uitzichtpunt.

Het uur is zo voorbij. In het centrum bezoeken we vervolgens nog de Jardim da Cordoaria met zijn eigenaardige bomen.

We eten een biefstukje op het centrale plein nabij het stadhuis. Een nabijgelegen bankgebouw van Novo Banco wordt voortdurend belaagd door een klein maar luidruchtig groepje demonstranten. Na wat research kan ik er wel begrip voor opbrengen: de Novo Banco is een doorstart van de Banco Espirito Santo, die in 2014 failliet is gegaan. Daarbij bleven veel klanten van de bank in de kou staan. Inmiddels draait de bonussenmachine weer op volle toeren. Ik kan me de frustratie bij deze mensen wel voorstellen.

Het winkelen levert ook genoeg moois op, zo kan ik me vanaf vandaag hullen in het kenmerkende blauw-witte shirt van FC Porto.

Porto is een leuke stad. Misschien niet zo groot als Lissabon, de hoofdstad van Portugal, maar het doet er weinig voor onder. Het historische centrum heeft veel te bieden. De rivier met al zijn bruggen is echt prachtig. Na de tuk tuk tour en twee dagen rondstruinen in Porto hebben we nog steeds het idee dat er veel is dat we nog niet hebben gezien en gedaan, zoals een cruise over de rivier de Douro. Dat maakt het altijd de moeite waard om nog eens terug te komen.

Het strand van Solverde en Espinho

Met twee kinderen die zo graag met zand spelen, kunnen we het strand natuurlijk niet overslaan. We hebben wat pech met Sam die door uitslag op zijn benen niet kan zwemmen. Ook het weer zit niet altijd mee, het is ronduit wisselvallig. Sommige dagen is het helder en strak blauw, andere dagen kijken we tegen een dichte mist aan.

De mist is echter niet heel erg, aangezien het zorgt voor een aangename verkoeling, en een minder brandende zon.

We gaan eerst eens kijken op het strand van Espinho. Het is vakantie voor de Portugese jeugd, en dat is te merken. Het is enorm druk op het strand met jongeren. Maar ondanks de drukte, wel gezellig.

De volgende dag zouden we eigenlijk naar Aveiro gaan, maar omdat het een Portugese feestdag is (de hemelvaart van Maria wordt gevierd) en overal druk, blijven we dicht bij het hotel. Het Solverde strand is een stuk rustiger.

Vandaag is er ook sprake van mist. Als we aankomen zien we nog iets verrassends. Het is eb. Het zandstrand gaat over in een heel ander landschap met rotsblokken. Met de mist erbij is het een heel apart gezicht. We doen verkenningstochten tussen de rotsblokken. We kunnen daar vissen en garnalen waarnemen, die opgesloten zitten nadat het zeewater is weggetrokken.

Door de aangename temperatuur besluiten we op het strand een kleine picknick te houden. Waarbij we het oprukkende zeewater wel in de gaten moeten houden, want het wordt al snel weer vloed en het verschil tussen eb en vloed is hier groot.

Finn doet na een hele middag zand scheppen een welverdiend dutje.

Capela do Senhor da Pedra

Sommige plekken lijken wel uit een sprookjesboek te komen. De kapel van Senhor da Pedra is zo’n locatie. Het is een klein kapelletje, gebouwd op een aantal grote rotsen op het strand. Ik had mijn zinnen erop gezet om hier een aantal mooie foto’s te maken, wat heel aardig gelukt is.

Voor de kapel ligt een druk bezocht strand, waardoor het in eerste instantie een onmogelijke opgave lijkt om een foto te schieten zonder hinderlijke toeristen erop. Tegen de avond is het echter gelukkig een stuk rustiger rondom de kapel.

Rond zonsondergang positioneer ik me met mijn camera en wacht op het beste licht. Mijn poging lijkt vergeefs als er een bruidspaar verschijnt, maar die zijn snel weer weg. Ik verbijt me een paar keer bij irritante mensen die 300 selfies maken van zichzelf op de traptreden van de kapel, zoals elke landschapsfotograaf zal herkennen. Maar uiteindelijk rond zonsondergang is de situatie prima.

Een leuke bonus is dat het kapelletje verlicht is als het donkerder wordt.

Je kunt gelovig zijn of niet, maar het valt niet te ontkennen dat plaatsen zoals deze een uitgesproken spirituele aura hebben.

Bekijk de rest van de foto’s op Derwort Photo.

Bezoek aan Albino Costa

Albino Costa is een Portugees die vanaf een heel vroeg stadium bij OSM betrokken is geweest. Hij is woonachtig in Póvoa de Varzim, een stadje net boven Porto. Na mijn vertrek bij Gamebasics hebben we contact gehouden. Nu we in het noorden van Portugal verblijven doet zich een mooie gelegenheid voor om hem te bezoeken.

Albino was eerst vrijwilliger en kwam later in dienst als freelancer voor Gamebasics. In de rol van communitymanager, die hij inmiddels al jaren met een ongekend enthousiasme vervult. Hij is verantwoordelijk voor tientallen vrijwilligers, die in Online Soccer Manager onmisbaar werk verzetten. Hij doet dit vanuit zijn huis in Portugal. Ik heb altijd met veel plezier met hem samengewerkt.

Albino benadrukt als hij in Nederland is graag hoe mooi Portugal is om te wonen, en ik kan hem geen ongelijk geven. Het strand is een klein kwartiertje lopen van zijn huis en hij heeft vrij uitzicht op de zee. In zijn huiskamer heeft hij een opstelling gemaakt met beeldschermen, zodat hij vanuit zijn stoel in de woonkamer kan werken.

We krijgen als we bij hem thuis aankomen een bijzonder gastvrij onthaal van hem en zijn gezin. Hij schotelt ons een zeldzame roze port voor, die uitstekend smaakt. We gebruiken samen met zijn gezin de lunch in een nabijgelegen restaurant, waar Albino kind aan huis is. Uiteraard met een Super Bock biertje erbij, het bier dat geassocieerd wordt met FC Porto, Albino’s favoriete club.

Daarna rijden we door naar het gebied rond Fão waar we een wandeling maken door een mooie groene woonwijk daar, waar veel buitenlanders een tweede huis hebben.

We spreken onder meer over de situatie met de bosbranden die momenteel in Portugal woeden. Hij legt uit dat het soms nalatigheid is maar kan ook weleens opzet kan zijn. Zo kunnen beschermde natuurgebieden namelijk voor bebouwing in aanmerking komen. Er is groot respect in Portugal voor de bewoners die hun huis tegen het vuur verdedigen. Soms helaas wel met fatale gevolgen. Gelukkig zijn er geen bosbranden in het gebied waar wij ons begeven.

Het is een mooi bezoek aan een kleurrijke man, die zich over niets onbetuigd laat. Zijn woordenstroom is legendarisch. Maar ik denk dat er weinig mensen zijn die zoveel gedrevenheid in hun werk leggen als hij.

Parque Biológico de Gaia

In hetzelfde plaatsje als de Zoo Santo Inácio ligt nog een ander park dat dieren huisvest, het Parque Biológico de Gaia. In tegenstelling tot de Zoo is dit park gratis te betreden en heel rustig. Er zijn geen spectaculaire dieren te vinden, maar het is prachtig aangelegd en er is genoeg te zien.

Om in het park te komen, lopen we door het receptiegebouw. Met bordjes is een wandeling aangegeven door het hele park, die we gaan volgen. Het pad kronkelt zich door een bosrijk gebied, met op gezette plaatsen een hok of een uitkijkpunt, waar je dieren kunt zien.

We spotten direct in het begin al een vijvertje met een kolonie ooievaars. Daarna volgen de verblijven van de schildpadden, waarvan zich ook een hele kolonie in het park bevind. Halverwege vinden we een gebouwtje met vogels en replica’s van dinosaurussen, op ware grootte. Twee schildpadjes genieten van de zon op de neus van een prehistorische alligator.

We zijn een goede twee uur onderweg op de route, die ook nog voert langs traditionele boerderijen. Daar zijn de oorspronkelijke bouwwerken, werktuigen en technieken te zien waar de agrarische Portugezen in vervlogen tijden het land mee bewerkten. Een groentetuintje bevat o.m. druiven, pompoenen, courgettes en tomaten.

De dieren, bomen en planten die we onderweg tegenkomen, zijn voorzien van naambordjes in het Portugees evenals hun verspreidingsgebied. We zien vossen, dassen, bizons, herten, volgens in diverse soorten en maten, uilen, zwijnen en berggeiten.

Als we de receptie weer bereiken, zijn we wel toe aan een goede lunch. Gelukkig is er een catering gevestigd, waar ineens veel publiek voor is. Toch opvallend, want we zijn onderweg nauwelijks mensen tegengekomen. Waarschijnlijk valt door de grootte van het park de drukte niet op.

Parque Biológico de Gaia is een leuk uitje om te doen. Gratis, leerzaam voor kinderen en fraai onderhouden. Zeker als het weer een keertje niet zo geschikt is om aan het strand te liggen.

Met de gondel door Aveiro

We bezoeken vandaag Aveiro. Een stadje ten zuiden van ons hotel dat het ‘Venetië van Portugal’ wordt genoemd. Nu is dat een wat hoogdravende claim, want Aveiro heeft slechts vier kanalen die door het centrum lopen. Hier kun je met een gondel op varen. Dat hebben we natuurlijk even gedaan.

De ‘gondels’ zijn eigenlijk gewoon gemotoriseerde rondvaartboten, waar ongeveer 20 mensen tegelijk op kunnen. De bootjes hebben de vorm van een gondel en aan boord verteld een gids iets over de gebouwen en bruggen onderweg. Het boottochtje duurt 45 minuten. Het is niet eens zo bijzonder, maar wel leuk om een keer gedaan te hebben.

Het centrum van Aveiro is heel gezellig, met de genoemde kanalen, een historisch centrum en ook een fraai modern winkelcentrum. Het is gebouwd door Nederlandse architecten, wat we denken te herkennen omdat het wel iets van de Rotterdamse koopgoot weg heeft. Hier mag je gezien worden. Op strategische plaatsen zijn speeltuintjes aangelegd, waardoor ook onze kinderen Aveiro konden waarderen.

Een lekkernij die specifiek in Aveiro wordt gemaakt is de Ovos Moles. Er zijn tientallen bakkerijen die dit snoepgoed maken. Het schijnt erg lekker te zijn, maar we hebben het niet geprobeerd, aangezien het bijna puur suiker is. Doe ons dan maar een pastel de nata, die hebben ze hier gelukkig ook.

Er zijn gratis fietsen, overal kun je lekker eten, winkelen of museums bezoeken. De voorzieningen zijn tip top in orde. Er zijn luxe hotels en fraaie parken. De stad is ingericht op het toerisme. Het is er gezellig druk. Uit alles blijkt dat de stad een geniale stadsmarketeer in dienst heeft. Al met al het leukste Portugese stadje in het Noorden waar we tot nog toe geweest zijn.

Zoo Santo Inácio

De Zoo Santo Inácio is een dierentuin ten zuiden van Porto. Het is de grootste en meest groene dierentuin van Portugal. Als we het terrein oprijden twijfelen we daar niet aan. Het aantal parkeerplaatsen verraad dat de dierentuin goed bezocht is, maar omdat we goed op tijd zijn kunnen we vlak bij de ingang parkeren.

Als we de Zoo binnenlopen kunnen we nog net zien hoe de pinguïns gevoerd worden. De dierentuin heeft behalve pinguïns nog veel meer interessante dieren. In het reptielenhuis huizen monsterlijke slangen. Krokodillen en schildpadden ontbreken niet.

We hebben het grootste deel van de dag in de dierentuin rondgelopen, onder leiding van onze kundige kaartlezer Sam, die geduldig uitlegt welke dieren hij nog wil zien en in welke volgorde.

De grote afwezigen zijn olifanten en mensapen. Maar verder is er van alles te zien. Van het Afrikaanse continent zien we zebra’s, neushoorns, giraffen, antilopen, tijgers, leeuwen, buffels en verschillende soorten herten. De verblijven van de dieren zijn ruim en slim opgezet. Verschillende soorten dieren zijn steeds bij elkaar gezet, wat leuke interactie uitlokt. Zo zien we een zebra geïrriteerd achter een prairiehondje aanrennen.

De pygmee nijlpaarden en reuze hamsters zijn mijn persoonlijke favorieten.

Het kasteel van Santa Maria da Feira

Het Castelo de Santa Maria da Feira is één van de best bewaarde kastelen van Portugal, met een rijke historie die teruggaat tot de Romeinse tijd. Het kasteel ligt op een heuveltop en was zo gemakkelijk te verdedigen. Aan de voet van het kasteel ligt het plaatsje Feira, dat ‘festival’ betekent. Dit festival wordt in de zomer gehouden sinds 1117 en is er tegenwoordig nog steeds in de vorm van een middeleeuws festival dat rui twee weken duurt.

We vallen met onze neus in de boter, want het festival is in volle gang als we arriveren. Overal zijn kraampjes, de stad is versierd en er lopen ridders met zwaarden en jonkvrouwen met bloemenkransen op hun hoofd. Het is een ontzettend gezellig festival, waar alles en iedereen aan meedoet.

De klim naar het kasteel is de moeite waard. We gaan naar binnen via het kapelletje dat in 1656 is aangebouwd door de gravin van Feira. Door de eeuwen heen heeft het Castelo de Santa Maria verschillende eigenaars gehad. De Arabieren hebben het een paar keer veroverd, maar elke keer wisten de christenen het weer terug te veroveren. Nieuwe militaire inzichten hebben de indeling een aantal keren veranderd.

In zijn huidige vorm is het kasteel traditioneel van opzet. De buitenmuur is hoog en dik met kantelen. Er is ook een binnenburcht. Naar verluidt hebben de ridders Johannieter orde van Malta advies gegeven bij de bouw. Dat lijkt me goed mogelijk, want de stijl komt behoorlijk overeen. De gids vertelt nog veel meer wetenswaardigheden over het kasteel en haar bewoners, maar mijn Portugees is niet goed genoeg om dat allemaal te volgen.

Voordat we Feira verlaten slaan we nog even wat lekkernijen in op de markt. Alle Portugese bakkersspecialiteiten zijn verkrijgbaar. Eervolle vermelding krijgt een traditioneel cakeje, geserveerd in een vierkant doosje, waarvan sommige bezoekers stapels inslaan. Het ziet er eigenaardig uit, maar lekker is het wel.