Met een Tuk Tuk door Porto

Porto is een echte wereldstad, die je niet in één dag gezien en beleefd hebt. We hadden de vorige keer langs de Douro gelopen en gezien dat er tuk tuks rondrijden. Dat leek ons wel wat.

Ik heb tuk tuks ook weleens in andere steden zien rijden. Meestal maakte het op mij een kolderieke indruk. Zoals de segway. Leuk bedacht, maar behalve in Bangkok waar ze zijn uitgevonden nergens echt praktisch. Zo niet de tuk tuks in Porto. Deze stad lijkt eveneens gemaakt voor tuks. De aangename temperatuur, de smalle straatjes, het hectische verkeer en de grote hoogteverschillen maken het een genot om in een tuk te zitten.

We lopen vanuit het centrum naar de tuk-opstapplaats vlakbij station São Bento en boeken een tochtje voor een uur. Onze tukchauffeur blijkt een Venezuelaan te zijn die in Porto studeert en enorm veel over de stad weet.

Enthousiast vertelt hij ons alle hoogtepunten en eigenaardigheden die we tegenkomen onderweg. We komen wel wat leuke dingen te weten. Bijvoorbeeld dat ze tussen twee kerken het kleinste huisje van Porto hebben gebouwd, omdat de reglementen destijds voorschreven dat er nooit twee kerkgebouwen naast elkaar mochten staan.

Hij vertelt verder dat het aangezicht van gebouwen in Porto beschermd is. Dat is een goede zaak, maar heeft curieuze gevolgen. Sommige gebouwen, waarvan we een aantal voorbeelden zien, zijn totaal gesloopt op de gevel na. De nieuwe gebouwen zullen worden opgetrokken achter een oude gevel.

Hij is ook geïnteresseerd in Nederland. Zo wil hij het gerucht checken dat we in Nederland tunnels en bruggen bouwen speciaal voor dieren. Wij kunnen dit bevestigen. Dit vind hij iets wonderlijks, maar hij neemt aan dat overstekende dassen en egels ook gevaarlijk voor automobilisten kunnen zijn. We laten we hem maar in die waan. Want hoe leg je uit dat we miljoenen aan dierenwelzijn spenderen aan iemand die uit een straatarm land komt waar je met een maandsalaris nog net een blik tonijn kunt kopen?

Dit overwegend, rijden we langs de bekende boekenwinkel waar J.K. Rowling veel inspiratie uit haalde voor haar Harry Potter reeks. De rij staat tot drie straten verder. Die slaan we dus maar over.

De elektrische tuk rijdt moeiteloos door de smalste straatjes en overwint de meest steile hellingen. De kinderen genieten net als wij met volle teugen van de tocht, al vind Finn het zo spannend dat hij in slaap valt.

Halverwege brengt de chauffeur ons naar een verbluffend mooi uitzichtpunt.

Het uur is zo voorbij. In het centrum bezoeken we vervolgens nog de Jardim da Cordoaria met zijn eigenaardige bomen.

We eten een biefstukje op het centrale plein nabij het stadhuis. Een nabijgelegen bankgebouw van Novo Banco wordt voortdurend belaagd door een klein maar luidruchtig groepje demonstranten. Na wat research kan ik er wel begrip voor opbrengen: de Novo Banco is een doorstart van de Banco Espirito Santo, die in 2014 failliet is gegaan. Daarbij bleven veel klanten van de bank in de kou staan. Inmiddels draait de bonussenmachine weer op volle toeren. Ik kan me de frustratie bij deze mensen wel voorstellen.

Het winkelen levert ook genoeg moois op, zo kan ik me vanaf vandaag hullen in het kenmerkende blauw-witte shirt van FC Porto.

Porto is een leuke stad. Misschien niet zo groot als Lissabon, de hoofdstad van Portugal, maar het doet er weinig voor onder. Het historische centrum heeft veel te bieden. De rivier met al zijn bruggen is echt prachtig. Na de tuk tuk tour en twee dagen rondstruinen in Porto hebben we nog steeds het idee dat er veel is dat we nog niet hebben gezien en gedaan, zoals een cruise over de rivier de Douro. Dat maakt het altijd de moeite waard om nog eens terug te komen.

Zoo Santo Inácio

De Zoo Santo Inácio is een dierentuin ten zuiden van Porto. Het is de grootste en meest groene dierentuin van Portugal. Als we het terrein oprijden twijfelen we daar niet aan. Het aantal parkeerplaatsen verraad dat de dierentuin goed bezocht is, maar omdat we goed op tijd zijn kunnen we vlak bij de ingang parkeren.

Als we de Zoo binnenlopen kunnen we nog net zien hoe de pinguïns gevoerd worden. De dierentuin heeft behalve pinguïns nog veel meer interessante dieren. In het reptielenhuis huizen monsterlijke slangen. Krokodillen en schildpadden ontbreken niet.

We hebben het grootste deel van de dag in de dierentuin rondgelopen, onder leiding van onze kundige kaartlezer Sam, die geduldig uitlegt welke dieren hij nog wil zien en in welke volgorde.

De grote afwezigen zijn olifanten en mensapen. Maar verder is er van alles te zien. Van het Afrikaanse continent zien we zebra’s, neushoorns, giraffen, antilopen, tijgers, leeuwen, buffels en verschillende soorten herten. De verblijven van de dieren zijn ruim en slim opgezet. Verschillende soorten dieren zijn steeds bij elkaar gezet, wat leuke interactie uitlokt. Zo zien we een zebra geïrriteerd achter een prairiehondje aanrennen.

De pygmee nijlpaarden en reuze hamsters zijn mijn persoonlijke favorieten.

Porto met de trein

Porto ligt op slechts een half uurtje met de trein van Espinho. De trein vertrekt vanaf het stationnetje Granja en zet je midden in het centrum af. Reuze handig. De wandeling naar Granja van ongeveer 15 minuten is prima te doen, al hebben ze, zoals op meer plaatsen, geen rekening gehouden met een dubbele kinderwagen.

Ondanks dat we midden op de dag reizen, is de trein stampvol. Onderweg rijden we over de Douro rivier met prachtig zicht op de ijzeren Louis I brug die door Gustav Eiffel is geconstrueerd. Het centrum van Porto is één grote mierenhoop van toeristen. De straatjes zijn smal en stijl. Pittoreske huisjes, beelden, kerken en kastelen verdringen elkaar voor elke vierkante centimeter. Mooi allemaal, maar het duurt even voordat we geacclimatiseerd zijn.

Gelukkig is er de rivier de Douro, de brede rivier die die zich prachtig door het centrum van de stad slingert. Langs de Douro is het goed toeven. Rondvaartboten varen af en aan. De Louis I brug kan te voet overgestoken worden op twee niveau’s. Wij durven de klim naar boven niet goed aan, dus we blijven op het onderste niveau. De overkant van de rivier bevalt ons het beste. Hier zijn alle grote portmerken vertegenwoordigd. Langs de boulevard zijn restaurantjes te vinden.

Op de weg terug naar het station lopen we via de kathedraal van Porto omhoog. Op het plein voor de kerkgebouw zijn jongens aan het voetballen. Voetbal en vooral FC Porto is overal aanwezig, al wordt Cristiano Ronaldo natuurlijk ook niet vergeten.

Op het perron van treinstation São Bento is het verwarring alom. Van de treinen wordt, net als op een vliegveld, de aankomst- en vertrekplaats afzonderlijk op de borden gemeld. Wat ertoe leidt dat de reizigers – veelal toeristen – steeds in de verkeerde trein gaan zitten. Ook ons overkomt dit, als een volle wagon ineens leegstroomt en wij blijven zitten. Gelukkig ontcijferen we na een tijdje het Portugese systeem en komen we tijdig weer terug bij het hotel.